Théorie des bulles

Auto-engendrement, dédoublement et sérialisation, gommage, mais aussi, au-delà des procédés purement formels, engagement et prises de position : refus du vieil humanisme, critique des dérèglements de la société industrielle, mise à nu des violences stéréotypées - tout cela se retrouve dans cette Théorie des bulles d'Emilio López-Menchero, qui combine de manière simple et lisible - double gage d'efficacité - les techniques les plus radicales pour dynamiser les traits essentiels du langage de la bande dessinée. Ce faisant, le livre en accroît aussi le potentiel critique. La « théorie » du titre ne signifie en rien quelque souhait de rester en marge de la pratique. Elle vise au contraire une façon de mieux construire des armes pour rebondir dans les débats et enjeux de tous les jours. Telle quête conduit l'auteur vers l'essence de son médium - qui n'est nullement l'horizon ultime du travail créateur mais le tremplin que se donne Emilio López-Menchero pour intervenir dans le monde plus large de l'art et, plus largement encore, de l'action sociale. L'essence en question est ce que le philosophe belge Henri Van Lier a nommé le « multicadre », terme aussi simple que juste, à mille lieues des idées que l'on continue à se faire sur la bande dessinée.

Al deze strips ontstaan als het ware vanuit zichzelf, ze speien met ontdubbeling en serialisering, ze laten ook zaken buiten beeid, maar tezelfdertijd gebruiken ze hun op het eerste gezicht louter formele principes om zich kritisch en geëngageerd op te stellen : ze zetten zich af tegen het ouderwetse humanisme, nemen de ontsporingen van de industriële maatschappij op de korrel, laken hetgeweld van stereotypering. Dit alles vindt men ook terug in Theorie des bulles van Emilio López-Menchero, die op heldere en leesbare - en net daardoor efficiënte - manier zeer experimentele technieken inzet om de fundamenten van het stripmedium nieuw leven in te blazen en zo de kritische functie ervan een nieuw élan te geven. De « theorie » waarvan sprake in de titel is dan ook geen afwijzing van de praktijk, maar een tactiek die zoekt naar nieuwe wapens om een rol te speien in de discussies en de vraagstukken van vandaag. Dit streven brengt de auteur terug naar de essentie van zijn medium, niet als een doel op zich maar als springplank naar een effectieve tussenkomst in de ruimere wereld van de kunst en, nog ruimer bekeken, van de maatschappelijke strijd. Om deze essentie te benoemen is er geen beter concept dat van de Belgische filosoof Henri Van Lier, die de strip omschrijft als « multikader », een definitie die mijlenver Staat van wat mennog altijd over het medium denkt.